obtained using
	ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ὲν τῇ Ἑλληνιστῇ διὰ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΟΥ
Études sur la musique ecclésiastique grecque  Par Louis Albert Bourgault-Ducoudray	Μελέται ἐν τῇ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚH παρὰ τοῦ Louis Albert Bourgault-Ducoudray
"Traduction d'un abrégé de la théorie de la musique byzantine de Chrysanthe de Madytos [par M. Ém. Burnouf]": p. [79]-127.	Συμπεριέχουσα καὶ μετάφραιν έν τῇ Γαλλιστῇ τῆς Είσαγωγῆς τοῦ Θεωριτικοῦ τοῦ Χρυσάνθου τοῦ ἐκ Μαδύτων, παρὰ τοῦ M. Ém. Burnouf]: σελίδας. [79]-[127].
Plus d'infos Études sur la musique ecclésiastique grecque: mission musicale en Grèce et en Orient janvier-mai 1875 Par Louis Albert Bourgault-Ducoudray Publié par Hachette et Cie, 1877 Copie de l'exemplaire Université d'Oxford Numérisé le 7 sep 2006 127 pages	Plus d'infos Études sur la musique ecclésiastique grecque: mission musicale en Grèce et en Orient janvier-mai 1875 Par Louis Albert Bourgault-Ducoudray Publié par Hachette et Cie, 1877 Copie de l'exemplaire Université d'Oxford Numérisé le 7 sep 2006 127 pages
ÉTUDES	ΜΕΛEΤΑΙ
SUR LA	EN TH
MUSIQUE ECCLÉSIASTIQUE GRECQUE	ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚH
PARIS	ΠΑΡΊΣΙ
TYPOGRAPHIE GEORGES GHAMEROT	ΤΥΠΟΓΡΑΦΊΑ GEORGES GHAMEROTΑΙ
19, RUE DBS SÀINTS PÈRBS, 19	19, ΤΟ RUE DBS SÀINTS PÈRBS, 19
ÉTUDES	ΜΕΛΈΤΕΣ
SUR LA	ΕΙΣ ΤΗΝ
MUSIQUE ECCLÉSIASTIQUE GRECQUE	ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΉ
MISSION MUSICALE EN GRÈCE ET EN ORIENT	ΜΟΥΣΙΚΉ ΑΠΟΣΤΟΛΉ ΣΕ ΕΛΛΆΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΉ
JANVIER — MAI 1875	ΙΑΝΟΥΆΡΙΟΣ - ΜΆΙΟΣ 1875
PAR	ΑΠΌ
L. A. BOURGAULT DUCOUDRAY	L. A. BOURGAULT DUCOUDRAY
PARIS LIBRAIRIE HACHETTE ET C^1·	ΠΑΡΊΣΙ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΊΟ HACHETTE ΚΑΙ C1·
79, BOULEVARD SAINT GERMAIN, 79	79, Το BOULEVARD ΓΕΡΜΑΝΙΚΌΣ ΆΓΙΟΣ, 79
1877	1877
PRÉFACE	ΠΡΌΛΟΓΟΣ
Le principal but que nous nous proposons en publiant ce livre est de faciliter aux Occidentaux l’étude de la musique orientale, trop négligée jusqu'ici. On trouvera à la fin de notre volume la clef de la notation actuellement en usage en Orient : cette clef peut ouvrir à tous ceux qui le voudront un domaine aussi vaste qu'inexploré.	Ο κύριος στόχος που προτεινόμαστε εκδίδοντας αυτό το βιβλίο είναι για να διευκολύνει δυτικός στη μελέτη της orientale μουσικής, που παραμελείται πάρα πολύ μέχρι τώρα. Θα βρεί στο τέλος του όγκου μας το κλειδί της παρατήρησης προς το παρόν στη χρησιμοποίηση στην Ανατολή: αυτό το κλειδί μπορεί να ανοίξει σε όλοι εκείνοι που θα τον θελήσουν ένας such ευρύς από ανεξερεύνητος τομέας.
Nous conseillons vivement aux musiciens archéologues qui se sentiraient attirés vers ces études, de traduire en notation européenne le plus grand nombre possible de chants orientaux (chants religieux et chants profanes). En le faisant, ils rendront à la science et à l’art un service éminent.	Συμβουλεύουμε αισθητά στους μουσικούς αρχαιολόγοι που θα γίνονταν αισθητοί γοητευμένοι προς αυτές μελέτες, για να μεταφράσουμε στην ευρωπαϊκή παρατήρηση τον πιό μεγάλο πιθανό αριθμό των orientaux τραγουδιών (θρησκευτικά τραγούδια και βέβηλα τραγούδια). Τον κάνοντας, θα επιστρέψουν στην επιστήμη και την τέχνη μια διαπρεπή υπηρεσία.
Puisse notre travail contribuer à jeter un peu de clarté sur la question jusqu'à présent si obscure de la musique ecclésiastique, et la solution que nous proposons pour la réforme musicale en Orient, encourager les Grecs à ne pas se séparer de leur musique nationale !	Μπορέστε η εργασία μας να συμβάλει για να ρίξει ένα μικρό της σαφήνειας στο αν κρυφό ερώτημα μέχρι τώρα της μουσικής κληρικός, και η λύση από προτείνουμε για τη μουσική μεταρρύθμιση στην Ανατολή, να ενθαρρύνουμε Grecs να μην χωρίσουμε της εθνικής μουσικής τους!
Tout dernièrement, une commission musicale nommée par le Syllogue littéraire de Constantinople décidait qu'il était urgent de transcrire en notation européenne tous les chants de la liturgie grecque. Nous ne saurions trop nous réjouir le jour où nous verrions exaucé un vœu que nous avons émis bien souvent pendant notre voyage en Orient et qu'on trouvera formulé dans un chapitre de ces Études. Il est à désirer que cette intelligente et patriotique décision soit bientôt suivie d’effet. En attendant, notre livre permettra à tous ceux qui savent le français et la musique européenne d’apprendre en peu de temps la notation orientale et de contribuer à mettre en lumière l’Orient musical.	Όλος πρόσφατα, μια μουσική Επιτροπή που ονομάζεται από το λογοτεχνικό Syllogue Κωνσταντινούπολη αποφάσισε ότι ήταν επείγων μεταγράφει στην ευρωπαϊκή παρατήρηση όλα τραγούδια της ελληνικής λειτουργίας. Δεν θα ξέραμε υπερβολικά να ευχαριστηθούμε η ημέρα που θα εβλέπαμε χορηγημένος μια ευχή ότι έχουμε εκπέμψει καλά συχνά κατά τη διάρκεια το ταξίδι μας στην Ανατολή και ότι θα βρεί διατυπωμένος μέσα σε ένα κεφάλαιο αυτών μελετών. Είναι για να επιθυμήσει ότι αυτή η μια ευφυής και πατριωτική απόφαση ακολουθείται σύντομα του αποτελέσματος. Περιμένοντας, το βιβλίο μας θα επιτρέψει σε όλοι εκείνοι που ξέρουν français και τη ευρωπαϊκή μουσική να μάθουν σε σύντομο χρονικό διάστημα τη orientale παρατήρηση και να συμβάλουν για να βάλουν στο φωτισμό τη μουσική Ανατολή.
f VIII  —	φ VIII -
Dans le jugement que nous portons sur l’état actuel de la musique ecclésiastique, au point de vue de l’exécution, nous avons dit notre sentiment, sans rien déguiser. L'intérêt que nous portons au développement de la musique chez les Hellènes nous faisait un devoir de cette franchise; elle ne blessera personne si l’on comprend bien le sentiment qui nous a guidé.	Μέσα στην απόφαση που αναφερόμαστε στο σημερινό Κράτος της μουσικής κληρικός, στο σημείο της όψης της εκτέλεσης, έχουμε πει το συναίσθημά μας, χωρίς τίποτα να μεταμφιέσουμε. Το ενδιαφέρον που αναφερόμαστε στην ανάπτυξη της μουσικής chez τα Hellènes μας έκανε ένα καθήκον αυτής της ειλικρίνειας; δεν θα τραυματίσει κανενός εάν περιλαμβάνει καλά το συναίσθημα που μας έχει καθοδηγήσει.
Nous ne saurions trop remercier ceux qui nous ont aidé dans la mise en œuvre des matériaux que nous avons rapportés d’Orient pour ces Études.	Δεν θα ξέραμε υπερβολικά να ευχαριστήσουμε εκείνων που μας έχουν βοηθήσει μέσα στην εφαρμογή των υλικών παρά έχουν επαναφέρει της Ανατολής για αυτές μελέτες.
Nous avons déjà eu l'occasion défaire quelle part l’ex directeur de l’École française à Athènes, M. Ém. Burnouf a bien voulu prendre aux travaux de notre mission. Nous sommes heureux de lui en exprimer encore ici notre reconnaissance. Si, quand nous avons tenté d'apprendre la musique ecclésiastique, il ne nous avait prêté au début une généreuse assistance, nous aurions sans doute été rebuté par la difficulté de l’entreprise. Depuis notre retour, il n'a cessé d’être pour nous le plus précieux des conseillers, le plus dévoué des collaborateurs.	Είχαμε ήδη την ευκαιρία να κατεδαφίστε όποιο μέρος ο ex διευθυντής του γαλλικού σχολείου σε Αθήνα, το K. κράτος μέλος. Burnouf έχει θελήσει καλά να πάρει στις εργασίες της αποστολής μας. Είμαστε ευτυχείς του να εκφράσει ακόμη εδώ την αναγνώρισή μας. Εάν, πότε έχουμε προσπαθήσει για να μάθουμε τη μουσική κληρικός, δεν μας είχε δανείσει στην αρχή μια γενναιόδωρη βοήθεια, απορριπτόμαστε δίξως άλλο από τη δυσκολία της επιχείρησης. Από την επιστροφή μας, δεν έχει σταματήσει για να είναι για τους πιό πολύτιμοτους μας των συμβούλων, θυσιασμένο των συνεργατών.
Notre savant ami, M. E. Ruelle, nous a aussi aidé de ses conseils judicieux, notamment en ce qui concerne la question délicate des rapprochements à faire entre la musique byzantine et la musique antique. Enfin M. Cassiotis, toujours dévoué aux études faites dans un intérêt hellénique, a bien voulu, par sa connaissance des textes liturgiques, nous épargner de longues et pénibles recherches. Nous leur en témoignons toute notre gratitude.	Ο επιστήμονάς μας φίλος, το K. Ε. πάροδος, μας έχει βοηθήσει επίσης των συνετών Συμβουλίων του, κυρίως όσον αφορά το λεπτό ερώτημα προσεγγίσεων των που κάνουν ανάμεσα στη byzantine μουσική και την αρχαία μουσική. Το τελικά K. Cassiotis, που θυσιάζεται πάντα μελέτες στις που γίνονται μέσα σε ένα hellénique ενδιαφέρον, έχει θελήσει καλά, απότη γνώση του των λειτουργικών κειμένων, να μας σώσει των μακριών και επίπονων ερευνών. Τους πιστοποιούμε όλη ευγνωμοσύνη μας.
L. A. BOURGAULT DUCOUDRAY.	ΤΟ L. ΈΧΕΙ. BOURGAULT DUCOUDRAY.
Paris, 8 août 1877.	Παρίσι, 8 Αυγούστου 1877.
ÉTUDES	ΜΕΛΈΤΕΣ
SUR LA
MUSIQUE ECCLÉSIASTIQUE GRECQUE	ΜΟΥΣΙΚΉ ΚΛΗΡΙΚΌΣ GRECQUE
CHAPITRE PREMIER.	ΚΕΦΆΛΑΙΟ ΠΡΏΤΟ.
GÉNÉRALITÉS.	ΓΕΝΙΚΌΤΗΤΕΣ.
La musique ecclésiastique grecque diffère essentiellement de la musique antique par son écriture, et beaucoup par sa théorie.	Η ελληνική μουσική κληρικός αναβάλλει πρώτιστα της αρχαίας μουσικής από τη γραφή του, και πολύς από τη θεωρία του.
Les efforts des théoriciens grecs (modernes) pour établir une filiation claire entre ces deux musiques témoignent seulement d'un désir d'unité vigoureux et persévérant dans l'esprit hellénique. Tantôt ils ont mal compris, en les citant, les passages des anciens sur lesquels ils s'appuient; tantôt ils reproduisent d'anciens préceptes actuellement sans objet, car ils s'appliquent à des faits qui ont disparu de la pratique.	Οι ελληνικές προσπάθειες των θεωρητικών (σύγχρονος) να καθιερώσει μια καθαρή αλληλοσύνδεση ανάμεσα σε αυτές δύο μουσικές πιστοποιούν μόνο μιας σφριγηλής και persévérant επιθυμίας της μονάδας μέσα στο hellénique πνεύμα. Μερικές φορές έχουν περιλάβει άσχημα, αυτόες αναφέροντας, τις μεταβάσεις παλαιού στον οποίο υποστηρίζονται; μερικές φορές αναπαράγουν παλαιά εντάλματα προς το παρόν χωρίς το αντικείμενο, επειδή είναι εφαρμοσμένων σε γεγονότα που έχουν εξαφανιστεί της πρακτικής.
Est ce à dire qu'il n'y ait aucun vestige de l'ancienne musique grecque dans la musique byzantine? Doit on voir dans cette dernière un art importé en Grèce de toutes pièces, et sans aucune relation avec la tradition antique? Suivant nous, ce serait là tomber dans une autre exagération.	Είναι αυτός ο για να πει ότι δεν υπάρχει κανένα απομεινάρι της παλαιάς ελληνικής μουσικής μέσα στη byzantine μουσική; Πρέπει να δει μέσα σε τελευταίο μια τέχνη εισαγόμενη σε ελλάδα όλων κομματιών, και χωρίς καμία σχέση με την αρχαία παράδοση; Σύμφωνα με μας, θα ήταν να πέσει εκεί μέσα σε μη άλλη υπερβολή.
Les différences qui existent entre l'art byzantin et l'art grec, quelque considérables qu'elles soient, s'expliquent par la transformation du goût sur place aux différentes époques (transformations auxquelles n'a échappé aucun art), et par l'introduction successive d'éléments étrangers que dut rendre inévitable la chute de la civilisation antique.	Οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στη byzantin τέχνη και την ελληνική τέχνη, μερικός ιδιαίτερος ότι είναι, εξηγείται από το μετασχηματισμό της γεύσης επιτόπου στις διαφορετικές εποχές (μετασχηματισμοί που δεν έχει δραπετεύσει καμία τέχνη), και από τη διαδοχική εισαγωγή των ξένων στοιχείων παρά dut να επιστρέψτε αναπόφευκτη την πτώση του αρχαίου πολιτισμού.
__ 2 __	_ _ 2
La musique grecque était dans un état complet de décadence à l'époque de la conquête romaine. Un art aussi  compliqué demandait, pour se soutenir, un degré de civilisation éminent. Le point culminant pour la Grèce fut éblouissant, mais court. Le génie romain put s'imprégner des rayons de l'art hellénique à son déclin; il ne put en faire revivre toutes les finesses· Déjà, vers la fin du quatrième siècle av. J. C, le genre enharmonique n'était plus guère usité; il disparut entièrement du domaine de la musique pratique chez les Romains. Le genre chromatique vécut un peu plus longtemps. Importé à Rome, il se prolongea jusque vers la fin de l'empire; mais nous ne trouvons aucune trace de ce genre, non plus que de l’enharmonique, dans les rares spécimens de musique antique qui nous sont parvenus. Les mélodies grégoriennes, dans lesquelles il faut voir un débris de l'ancien art grec, ont un caractère purement diatonique (1)[1].	Η ελληνική μουσική ήταν μέσα σε ένα πλήρες Κράτος της πτώσης την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης. Μια such compliqué τέχνη ρώτησε, να υποστηριχθεί, έναν διαπρεπή βαθμό του πολιτισμού. Το culminant σημείο για την ελλάδα ήταν που τυφλώνει, αλλά κοντό. Το ρωμαϊκό πνεύμα μπόρεσε να γονιμοποιηθεί ακτίνες της hellénique τέχνης στην πτώση του; δεν μπόρεσε να κάνει να ξαναζήσει όλες λεπτότητες· Ήδη, προςτο τέλος του τέταρτου αντιμετώπις αιώνα J. Γ, το enharmonique είδος δεν ήταν πια μόλις και μετά βίας usité; εξαφανίστηκε εξ' ολοκλήρου του τομέα της πρακτικής μουσικής chez Romains. Το χρωματικό είδος έζησε λίγο πιό εδώ και πολύ καιρό. Εισαγόμενος σε Ρώμη, επεκτάθηκε μέχρι προς το τέλος της αυτοκρατορίας; αλλά δεν βρίσκουμε κανένα ίχνος αυτού του είδους, ούτε παρά enharmonique, μέσα στα σπάνια δείγματα της αρχαίας μουσικής που μας έχουν φτάσει. Οι γρηγοριανές μελωδίες, μέσα στις οποίες είναι να δει συντρίμια της παλαιάς ελληνικής τέχνης, έχουν έναν καθαρά diatonique χαρακτήρα (1) [1].
II n'en est pas de même de la musique byzantine. Celle ci joint à la possession du genre chromatique le fréquent usage d'intervalles altérés d'un quart de ton. Il n'est pas impossible que la gamme chromatique actuelle, sur laquelle sont construites toutes les mélodies ecclésiastiques appartenant au second mode plagal et un grand nombre de mélodies populaires, dérive de l'antiquité. Quant aux intervalles altérés, ils diffèrent essentiellement des quarts de ton propres à l'ancien genre enharmonique, mais rappellent certains genres mélangés dont les auteurs font mention.	ΙΙ δεν είναι ομοίως της byzantine μουσικής. Αυτή ενώνει στην κατοχή του χρωματικού είδους τη συχνός χρησιμοποίηση των που αλλάζουν διαστημάτων ενός τετάρτου του τονισμού. Δεν είναι αδύνατος ότι το σημερινό χρωματικό φάσμα, στο οποίο χτίζεται όλες εκκλησιαστικές μελωδίες που ανήκουν στη δεύτερη plagal μέθοδο και έναν μεγάλο αριθμό των δημοφιλών μελωδιών, παράγει της αρχαιότητας. Σχετικά με τα που αλλάζουν διαστήματα, αναβάλλουν πρώτιστα των τετάρτων καθαρού σας στο παλαιό enharmonique είδος, αλλά θυμίζουν κάποια μικτά είδη οι των οποίων συντάκτες κάνουν τη μνεία.
Dans l'ancien genre enharmonique, le demi ton placé au grave du tétracorde diatonique se subdivisait en deux quarts de ton, et l'on supprimait la note placée un degré au dessus.	Μέσα στο παλαιό enharmonique είδος, το μισό το placé au σας σοβαρός του diatonique tétracorde υποδιαιρέθηκε στα δύο τέταρτα του τονισμού, και κατέστειλε την που τοποθετείται σημείωση ένας βαθμός στο κάτω μέρος.
— 3 —	- 3 -
[Au moyen du signe  mis devant une note nous indiquerons l'altération d'un quart de ton en descendant, et au moyen du signe t l'altération d'un quart de ton en montant.]	[Με τη βοήθεια το σήμα  που τοποθετείται μπροστά από μια σημείωση θα δείξουμε τη μεταβολή ενός τετάρτου σας κατεβαίνοντας, και με τη βοήθεια το σήμα τ τη μεταβολή ενός τετάρτου σας ανεβαίνοντας.]
Tétracorde enharmonique.	Tétracorde enharmonique.
Dans aucun mode de la musique ecclésiastique grecque, on ne voit une note supprimée systématiquement dans un tétracorde, par suite de la division du demi ton en deux parties égales. Toutes les notes de l'octave figurent dans chacun des modes; seulement il arrive que quelques unes d'entre elles sont accordées un quart de ton plus haut ou plus bas que dans l'échelle diatonique. En réalité, ce ne sont pas là des quarts de ton proprement dits, mais des intervalles de trois quarts ou de cinq quarts de ton. On peut se faire une idée des altérations dont on fait un fréquent usage dans la musique ecclésiastique grecque, d'après l'échelle suivante, adoptée pour le second mode de cette musique :	Μέσα σε καμία μέθοδο της ελληνικής μουσικής κληρικός, δεν βλέπει μια σημείωση που καταστέλλεται συστηματικά μέσα σε ένα tétracorde, λόγω το τμήμα του μισού σας στα δύο ίσα μέρη. Όλες σημειώσεις της οκτάβας εμφανίζονται μέσα σε καθέναν των μεθόδων; μόνο φθάνει ότι μερικοί από τις χορηγούνται ένα τέταρτο ο πιό μέγιστος ή πιό χαμηλού από μέσα στη diatonique κλίμακα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι εκεί τέταρτα ακριβώς σας, αλλά των διαστημάτων των τριών τετάρτων ή των πέντε τετάρτων του τονισμού. Μπορεί να γίνει μια ιδέα των μεταβολών της οποίας κάνει μια συχνός χρησιμοποίηση μέσα στην ελληνική μουσική κληρικός, σύμφωνα μετην ακόλουθη κλίμακα, που υιοθετείται για τη δεύτερη μέθοδο αυτής της μουσικής:
Échelle du second mode byzantin.	Κλίμακα της δεύτερης byzantin μεθόδου.
Cette échelle reproduit exactement un ton plus haut les intervalles qui caractérisaient, suivant Aristoxène, cette variété du genre diatonique appelée diatonique mou :	Αυτή η κλίμακα αναπαράγει ακριβώς έναν πιό υψηλό τονισμό τα διαστήματα που χαρακτήρισαν, σύμφωνα μεAristoxène, αυτήν την του diatonique αποκαλούμενη ποικιλία diatonique είδους μαλακή:
Diatonique mou.	Diatonique mou.
C'est donc à tort que les théoriciens byzantins se flattent d'avoir conservé dans leur musique l'ancien genre enharmonique. En revanche, il est certain qu'on y retrouve ces variétés de genres de chant désignées par les anciens sous le nom de χροαί.	Είναι επομένως άδικα ότι οι byzantins θεωρητικοί κολακεύονται να συντηρήσουν μέσα στη μουσική τους το παλαιό enharmonique είδος. Αφετέρου, είναι κάποιος ότι βρίσκει εκεί αυτές ποικιλίες των ειδών του τραγουδιού που υποδεικνύονται από παλαιό με το όνομα το χροαί.
Tétracorde diatonique.	Tétracorde diatonique.
_ 4 —	_ 4 -
L'emploi d'intervalles autres que le ton et le demi ton, dans la musique ecclésiastique, vient il de la tradition ou de l'influence de l'Asie? Nous avons montré ce qu'il peut y avoir d'antique dans l'origine des notes élevées ou abaissées d'un quart de ton. Il convient de faire aussi la part de l'influence asiatique.	Η απασχόληση των διαφορετικών διαστημάτων από τον τονισμό και το μισό σας, μέσαστη μουσική κληρικός, έρχονται αυτός της παράδοσης ή της επιρροής της Ασία; Έχουμε δείξει που μπορεί να υπάρξει της αντίκας μέσα στην προέλευση élevées ή των που ελαττώνονται σημειώσεων ενός τετάρτου του τονισμού. Ταιριάζει για να ανακοινώσει επίσης της ασιατικής επιρροής.
Dès ses débuts dans le monde, la race grecque, placée sur les confins de l'Europe, s'est trouvée en contact, c'est à dire en lutte, avec les races sémitiques. L'influence de l'Asie fut assez grande à l'origine pour que deux des trois modes fondamentaux de la musique grecque aient été importés, l'un de Lydie, l'autre de Phrygie. Si, à son aurore, le génie grec consentit à de pareils emprunts, plus tard, à une époque de décadence et de vieillesse, ne dut il pas subir plus facilement les introductions étrangères? Cet empiétement du goût de l'Orient sur celui de l'Occident trouva, pour se produire, une circonstance des plus favorables quand le christianisme, succédant au paganisme, submergea le monde antique.	Από τις αρχές του μέσα στον κόσμο, η ελληνική φυλή, που τοποθετείται στους περιορισμούς της Ευρώπης, έχει βρεθεί σε επαφή, δηλαδή στην πάλη, με τις sémitiques φυλές. Η επιρροή της Ασία ήταν αρκετά μεγάλη στην προέλευση έτσι ώστε δύο των τριών θεμελιωδών μεθόδων της ελληνικής μουσικής έχουν εισαχθεί, ένας Lydie, άλλος Phrygie. Εάν, στο ξημέρωμά του, το ελληνικό πνεύμα συμφώνησε σε παρόμοια δάνεια, αργότερα, σε μια εποχή της πτώσης και του γήρατος, το dut αυτός να πιό εύκολα στις ξένες εισαγωγές; Αυτή η καταπάτηση της γεύσης της Ανατολής σε αυτός της δύσης βρήκε, να παραχθεί, μια περίσταση την πιό ευνοϊκότην πότε ο Χριστιανισμός, που πετυχαίνει στην ειδωλολατρεία, καταδύθηκε τον αρχαίο κόσμο.
Les conquêtes d'Alexandre avaient bien pu porter l'usage de la langue grecque jusqu'en Bactriane; elles n'avaient pas supprimé pour cela les instincts et les goûts des races vaincues. S'il est vrai que, dans tous les pays qui servirent de berceau au christianisme, la langue grecque était répandue, les populations de ce pays n'avaient pas abdiqué pourtant leur caractère, ni répudié leurs arts. «Il est à peu près certain, dit Fétis dans le 4^e volume de son Histoire générale de la musique, que les chants de la primitive Église furent adaptés aux mélodies populaires des divers pays où l'Évangile fut prêché aux païens, rien n'étant plus difficile que de changer chez le peuple ses habitudes de chant. L'Apôtre saint Paul, qui convertit une partie des peuples de l’Asie Mineure et y fonda sept églises, se montra indulgent sur tout ce qui ne touchait pas à la foi...». La religion nouvelle n'étant pas , comme le paganisme, une religion nationale, mais s'annonçant comme la religion de toutes les nations, n'avait aucun motif pour favoriser le goût musical de tel ou tel peuple au détriment de tel ou tel autre. La préoccupation des fondateurs du christianisme était trop peu tournée vers l'art pour qu'ils défendissent l'admission des modes étrangers, à la façon des anciens philosophes.	Οι κατακτήσεις Αλεξάνδρου είχαν μπορέσει καλά να αναφερθούν τη χρησιμοποίηση της ελληνικής γλώσσας μέχρι σε Bactriane; δεν είχαν καταστείλει για αυτό τα ένστικτα και τις γεύσεις των που υπερνικιούνται φυλών. Εάν είναι vrai ότι, μέσα σε όλες χώρες που εξυπηρέτησαν της κοιτίδας στο Χριστιανισμό, η ελληνική γλώσσα ήταν διαδεδομένη, οι πληθυσμοί αυτής της χώρας δεν είχαν παραιτηθεί εντούτοις το répudié χαρακτήρα τους, ούτε οι τέχνες τους. «Είναι σχεδόν κάποιος, εν λόγω Fétis μέσα στο 4$ο όγκο της γενικής ιστορίας του της μουσικής, ότι τα τραγούδια της primitive εκκλησίας προσαρμόστηκαν στις δημοφιλείς μελωδίες των διάφορων χωρών που Évangile κηρύχτηκε σ ειδωλολατρικό, τίποτα που δεν είναι δυσκολότερος από να αλλάξει chez το λαό τις συνήθειες του τραγουδιού του. Ο απόστολος ιερός Paul, που μετατρέπει ένα μέρος των λαών της Mineure Ασία και ίδρυσε εκεί τις επτά εκκλησίες, φάνηκε επιεικής σε όλος που δεν άγγιξε στην πίστη…». Η νέα θρησκεία που δεν είναι, όπωςη ειδωλολατρεία, μια εθνική θρησκεία, αλλά που αναγγέλλεται όπως η θρησκεία όλων εθνών, δεν είχε κανένα κίνητρο να ενθαρρύνει τη μουσική γεύση του τέτοιου ή τέτοιου λαού εις βάρος τέτοιος ή τέτοιος άλλος. Την ανησυχία των ιδρυτών του Χριστιανισμού υπερβολικά λίγο γύρισαν προς την τέχνη έτσι ώστε υπεράσπισαν την αποδοχή των ξένων μεθόδων, στον τρόπο των παλαιών φιλοσόφων.
— 5 —	- 5 -
La musique chrétienne dut porter la trace du caractère cosmopolite de la religion nouvelle; comme celle ci s'établit sur les débris du monde païen, il n'est pas présumable qu'elle ait fait aucun effort pour conserver dans sa pureté la tradition musicale grecque. Loin de là, beaucoup d'éléments sémitiques (hébraïques ou autres) durent être introduits dans la musique grecque à la faveur de l'établissement du christianisme. Plus tard, la réforme musicale entreprise par Jean Damascène ne put avoir pour effet de débarrasser la musique grecque des éléments étrangers qui s'étaient alliés à elle. On sait que Jean, élevé à la cour des khalifes de Syrie, mérita leur faveur et remplit le poste éminent de gouverneur de Damas. Le caractère de sa réforme dut forcément se ressentir du milieu où il avait vécu.	Η χριστιανική μουσική dut να αναφερθείτε το ίχνος του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα της νέας θρησκείας; όπως αυτή καθιερώνεται στα συντρίμια του ειδωλολατρικού κόσμου, δεν είναι ενδεχόμενος ότι έχει κάνει καμία προσπάθεια να συντηρήσει μέσα στην αγνότητά του την ελληνική μουσική παράδοση. Μακρινός εκεί, τα πολλά sémitiques στοιχεία (hébraïques ή διαφορετικός) διαρκούν être εισαγμένος μέσα στην ελληνική μουσική στην εύνοια établissement του Χριστιανισμού. Αργότερα, η μουσική μεταρρύθμιση που αναλαμβάνεται από Damascène Jean δεν μπόρεσε να έχε για το αποτέλεσμα για να απαλλάξει την ελληνική μουσική των ξένων στοιχείων που είχαν συμμαχήσει σε την. Ξέρει ότι élevé Jean, στο Δικαστήριο των khalifes Syrie, άξιζε την εύνοιά τους και γεμίζει το διαπρεπές πόστο του κυβερνήτη Damas. Ο χαρακτήρας της μεταρρύθμισής του dut μοιραία να γίνετε αισθητής της μέσης που είχε ζήσει.
Dans quelle proportion exacte figurent l'élément grec et l'élément étranger dans la constitution de la musique byzantine? C'est là un point difficile à trancher. La solution de cette question, fort intéressante au point de vue archéologique, ne suffirait pas pour donner à la Grèce la réforme musicale dont elle a besoin. Ce qu'il lui faudrait aujourd'hui, ce n'est pas la résurrection d'un art qui n'est plus, c'est la possession d'une musique satisfaisant à la fois sa tradition originale et ses instincts modernes. Ce n'est malheureusement pas ce qu'elle a. Rien de misérable, rien de barbare, rien de répugnant pour une oreille européenne, comme le chant qu'on entend dans les églises orientales. Ces intervalles autres que le ton et le demi ton, qui sont la plupart du temps autant de notes fausses, ces voix chevrotantes, ce chant nasal, ce monotone, cet insipide, cet impitoyable ison qui fait à une mélodie expressive l'effet d'une broche passée au travers d'un corps humain : tout cela cause à l'auditeur une impression aussi désagréable, dans l'ordre des choses esthétiques, que l'est le mal de mer dans l'ordre des choses physiologiques.	Μέσα σε όποια exacte αναλογία εμφανίζεται το ελληνικό στοιχείο και το ξένο στοιχείο μέσα στο σύνταγμα της byzantine μουσικής; Είναι εκεί ένα δύσκολο σημείο για να τεμαχίσει. Η λύση αυτού του εξαιρετικά ενδιαφέροντος ερωτήματος, στο αρχαιολογικό σημείο της όψης, δεν θα αρκούσε για να δώσει στην ελλάδα τη μουσική μεταρρύθμιση της οποίας έχει την ανάγκη. Που θα του ήταν σήμερα, δεν είναι η ανάσταση μιας τέχνης που δεν είναι πια, είναι η κατοχή μιας μουσικής που ικανοποιεί συγχρόνως την αρχική παράδοσή του και τα σύγχρονα ένστικτά του. Δεν είναι δυστυχώς που έχει. Τίποτα άθλιου, τίποτα του βαρβάρου, τίποτα που αντιπαθεί για ένα ευρωπαϊκό αυτί, όπως το τραγούδι που ακούει μέσα στις orientales εκκλησίες. Αυτά διαστήματα άλλος από τον τονισμό και το μισό, που είναι τις περισσότερες φορές autant ψεύτικες σημειώσεις, αυτός ένας ψήφος σας chevrotantes, αυτό το ρινικό τραγούδι, αυτός ο μονότονος, αυτός ο insipide, αυτό το ένα αλύπητο ison που κάνει σε μια εκφραστική μελωδία το αποτέλεσμα μιας σούβλας που συμβαίνει κατευθείαν ένα humain σώμα: όλα αυτά προκαλούν στον ακροατή μια as δυσάρεστη εντύπωση, μέσαστη διαταγή των αισθητικών πραγμάτων, as αυτός είναι το κακό της θάλασσας μέσα στη διαταγή των φυσιολογικών πραγμάτων.
N'y a t il donc rien dans la musique ecclésiastique? Assurément, si: il y a beaucoup de phrases très expressives et de mélodies heureuses. Mais ces bonnes choses sont trahies, meurtries, défigurées par la plus navrante exécution.	Εκεί δεν έχει επομένως τίποτα μέσα στη μουσική κληρικός; Αναμφισβήτητα, εάν: υπάρχει τις πολλές πολύ εκφραστικές φράσεις και ευτυχείς μελωδίες. Αλλά αυτά καλά πράγματα προδίδονται, μωλωπισμένος, διαστρεμμένος από το πιο navrante εκτέλεση.
— 6 —	- 6 -
Tout ce qu'on peut attendre de chantres ignorants, assistés d'enfants criards, est atteint et même dépassé.	Όλος που μπορεί να αναμείνει ανίδεων ψαλτών, των που βοηθιούνται των criards παιδιών, επιτυγχάνονται και μάλιστα ξεπερασμένος.
Cela tient à plusieurs raisons.	Αυτό κρατά σε αρκετές αιτίες.
Les principes traditionnels de chant sont vicieux. Très souvent l'éducation musicale manque ; quand elle existe, le résultat est à peu près le même, car la théorie n'est pas fixée, et c'est la théorie la plus compliquée du monde. Qu'on suppose une nation ayant une législation très complexe, sans code écrit, et où l'on ne jugerait les procès que d'après la coutume; dans un tel pays, rendrait on la justice?	Οι παραδοσιακές αρχές του τραγουδιού είναι κακοήθεις. Πολύ συχνά η μουσική εκπαίδευση χάνει; πότε υπάρχει, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν ίδιο, επειδή η θεωρία δεν καθορίζεται, και είναι η compliquée θεωρία του κόσμου. Ότι υποθέτει ένα έθνος που έχει μια πολύ περίπλοκος νομοθεσία, χωρίςτον γραπτό κώδικα, και πού ένας δεν θα έκρινε τις δίκες παρά σύμφωνα με τη συνήθεια; μέσα σε μια τέτοια χώρα, θα επέστρεφε τη δικαιοσύνη;
La musique ecclésiastique grecque comprend tous les modes diatoniques antiques, dont quelques uns altérés par la présence de notes élevées ou abaissées d'un quart de ton. Elle a de plus deux modes de genre chromatique (l'un chromatique, l'autre semi chromatique) et deux modes de genre soi disant enharmonique (1)[2]. Il y a une telle confusion dans la nomenclature des genres et des modes que le diatonique s'appelle enharmonique, et l’enharmonique, diatonique. De plus, la constitution de cette musique est essentiellement tétracordale ou pentacordale. Il est rare qu'une mélodie conserve dans toute son étendue le caractère d'un seul mode. L’ambitus réel et caractéristique de chaque mode ne dépasse généralement pas une quinte. Une fois cette étroite limite franchie, la mélodie passe dans un autre mode. On comprend quel surcroît de difficultés dans l'exécution amènent forcément tant de métaboles ou modulations. Il faudrait, pour conserver, dans ce labyrinthe, le fil d'Ariane de la justesse, être un musicien consommé, joignant à une grande sagacité d'oreille une longue expérience et une excellente éducation musicale.	Η ελληνική μουσική κληρικός περιλαμβάνει όλες αρχαίες diatoniques μεθόδους, των οποίων μερικοί από η παρουσία που αλλάζουν élevées ή των που ελαττώνονται σημειώσεων ενός τετάρτου του τονισμού. Έχει των πιό δύο μεθόδων του χρωματικού είδους (χρωματικός ένας, άλλη ημι chromatique) και δύο μέθοδοι του είδους enharmonique εν λόγω αυτός (1) [2]. Υπάρχει μια τέτοια σύγχυση μέσα στην ονοματολογία των ειδών και των μεθόδων που diatonique καλείται enharmonique, και enharmonique, diatonique. Πιο, το σύνταγμα αυτής της μουσικής είναι πρώτιστα tétracordale ή pentacordale. Είναι σπάνιος ότι μια μελωδία συντηρεί μέσα σε όλη étendue του το χαρακτήρα της μιας μόνης μεθόδου. Το πραγματικό ambitus και το χαρακτηριστικό μιας ένας μεθόδου δεν υπερβαίνουν γενικά ένα πέμπτο. Μιά φορά αυτός ο στενός limite διασχισμένος, η μελωδία περνά μέσα σε άλλη μέθοδο. Περιλαμβάνει όποια προσθήκη των δυσκολιών μέσα στην εκτέλεση φέρνει μοιραία τόσο métaboles ή τις διαμορφώσεις. Θα ήταν, για να συντηρήσει, μέσασε αυτόν τον λαβύρινθο, το νήμα Ariane της ακρίβειας, να είναι ένας που καταναλώνεται μουσικός, που ενώνει σε μια μεγάλη οξυδέρκεια του αυτιού μια μακριά εμπειρία και μια άριστη μουσική εκπαίδευση.
La musique ecclésiastique grecque est exclusivement mélodique et vocale. La proscription de tout instrument dans les temples ôte au malheureux chanteur cet auxiliaire souvent indispensable même à des musiciens instruits. La voix du chanteur n'a pour s'appuyer et se pré server du déraillement que l’ison, c'est à dire une note tenue ordinairement par les voix d'enfants.	Η ελληνική μουσική κληρικός είναι αποκλειστικά μελωδική και φωνητική. Η απαγόρευση όλου μηχανήματος μέσα στους ναούς αφαιρεί στον δυστυχισμένο τραγουδιστή αυτόν τον βοηθό συχνά ουσιαστικό μάλιστα σε που ενημερώνονται μουσικούς. Ο ψήφος του τραγουδιστή δεν έχει να υποστηριχθεί και se τα προ server του εκτροχιασμού παρά το ison, δηλαδή μια σημείωση που κρατιέται συνήθως από τους ψήφους των παιδιών.
— 7 —	- 7 -
Cette note, qui représente la fondamentale harmonique du mode, doit changer quand la mélodie passe d'un mode dans un autre. Mais il faudrait, pour déplacer l’ison à propos, reconnaître dans quel mode la mélodie passe; or, le défaut d'instruction des jeunes donneurs d'ison les rend inaptes à une tâche parfois délicate et difficile. Cela explique pourquoi l’on entend souvent un ison obstiné se prolonger dans des passages où la mélodie a changé de mode; cet ison ne représentant plus la fondamentale harmonique du nouveau mode, il en résulte des heurts et des froissements exécrables, et il est impossible que les oreilles chrétiennes qui ne sont pas dénuées de tout sentiment musical, ne sortent pas de l'office très meurtries.	Αυτή η σημείωση, που αντιπροσωπεύει τη θεμελιώδη αρμονική της μεθόδου, πρέπει να αλλάξει πότε η μελωδία περνά μιας μεθόδου μέσα σε άλλο. Αλλά θα ήταν, για να κινήσει το ison στις παρατηρήσεις, να αναγνωρίσει μέσα όποια μέθοδος η μελωδία περνά; όμως, το ελάττωμα της οδηγίας των νέων δοτών του ison αυτόες επιστρέφει αδέξιο σε μια μερικές φορές λεπτή και δύσκολη υποχρέωση. Αυτό εξηγεί γιατί ακούει συχνά ένα επίμονο ison να επεκταθεί μέσα σε μεταβάσεις που η μελωδία έχει αλλάξει της μεθόδου; αυτό το ison που δεν αντιπροσωπεύει πια τη θεμελιώδη αρμονική της νέας μεθόδου, οδηγεί σε exécrables προσκρούσεις και froissements, και είναι αδύνατος παρά τα χριστιανικά αυτιά που δεν στερούνται όλου μουσικού συναισθήματος, δεν βγαίνει του γραφείου πολύ μωλωπισμένος.
Chacun des huit modes ecclésiastiques a une échelle qui lui est propre; quelques uns même en ont plusieurs différentes. En outre, dans la plupart des gammes, il y a des notes qui ne sont pas fixes, mais qui s'élèvent ou s'abaissent suivant les lois de l'attraction. A t il jamais existé un chantre assez bien doué, pour que son seul instinct musical ait pu triompher de toutes ces difficultés dans une musique dont la théorie est encore à faire? Nous n'avons jamais pu réussir à nous faire chanter avec précision la gamme de certains modes. Qu'on juge du résultat produit dans la pratique par cette insouciance et ce laisser aller, lorsqu'il s'agit de difficultés bien autrement sérieuses que d'accomplir l'acte le plus simple de l'ABC musical !	Καθένας των οκτώ εκκλησιαστικών μεθόδων έχει μια κλίμακα που του είναι καθαρή; μερικοί μάλιστα έχουν αρκετό διαφορετικό. Επιπλέον, μέσαστην πλειοψηφία των φασμάτων, υπάρχει σημειώσεις που δεν είναι αμετακίνητες, αλλά που σηκώνονται ή ελαττώνονται σύμφωνα με τους νόμους της έλξης. Α τ ποτέ υπάρχων αυτός ένας καλά ταλαντούχος ψάλτης αρκετά, έτσι ώστε το μόνο μουσικό ένστικτό του έχει μπορέσει να θριαμβεύσει όλων αυτών δυσκολιών μέσα σε μια μουσική η της οποίας θεωρία είναι για να κάνει ακόμη; Δεν έχουμε μπορέσει ποτέ να πετύχουμε να μας κάνουμε να τραγουδήσουμε με την ακρίβεια το φάσμα κάποιων μεθόδων. Ότι κρίνει αποτελέσματος του παραχθε'ντος μέσα στην πρακτική από αυτήν την ανεμελιά και αυτούς να αφήστε να πάει, ενώ πρόκειται για διαφορετικά σοβαρών δυσκολιών των καλά από να εκπληρώσει την την πιό απλότην πράξη του μουσικού ΆΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΈΓΑ!
Ce que nous savons de la beauté de certaines mélodies, nous ne l'avons pas appris par l'audition, mais par la lecture; souvent il nous est arrivé de ne pas reconnaître, à l'église, tant ils étaient défigurés par l'exécution, des chants que nous savions par cœur (1)[3].	Που ξέρουμε της ομορφιάς κάποιων μελωδιών, δεν αυτός έχουμε μάθει από την ακρόαση, αλλά από την ανάγνωση; συχνά εμείς έχει φθάσει να μην αναγνωρίσει, στην εκκλησία, τόσο αυτοί διαστρέφθηκε από την εκτέλεση, των τραγουδιών ότι ξέραμε από την καρδιά (1) [3].
— 8 ~	- 8 ~
En général le chant de l'Église grecque n'est pas mesuré. Les valeurs relatives des différents sons y sont beaucoup plus variées que dans le plain chant de l'Église romaine, sans présenter toutefois une symétrie rhythmique analogue à celle que produit dans notre musique le retour régulier d'un temps fort (1)[4].	Γενικά το τραγούδι της ελληνικής εκκλησίας δεν αναμετριέται. Οι σχετικές αξίες των διαφορετικών ήχων εκεί πολύς πιο ποικίλλονται από μέσα plain τραγούδι της ρωμαϊκής εκκλησίας, χωρίς παρουσιάζοντας παρόλα αυτά μια rhythmique συμμετρία ανάλογη σε αυτός που παράγει μέσα στη μουσική μας η κανονική επιστροφή ενός ισχυρού χρόνου (1) [4].
Nous ajouterons que le chant de l'Église orientale a quelque chose dans son allure de moins lourd, de moins massif que le chant grégorien. Son caractère est plus musical et plus expressif dans le sens humain de ce mot. On y trouve moins de solennité que dans le plain chant, mais plus d'élan mélodique, plus d'abandon, plus de chaleur intime et un sentiment plus vif, plus passionné et plus tendre. Dans les mélodies bien faites, ce à quoi ont semblé le plus s'appliquer les compositeurs, c'est à bien rendre les paroles et à mettre l'auditeur en plein contact avec le sentiment, qu'ils se sont efforcés de traduire de la manière la plus humaine et la plus accessible. Le chant romain, plus hiératique, pour ne pas dire plus stoïque, se prête mieux à l'expression des vertus mâles et austères que réclame de nous la morale chrétienne. Dans le chant byzantin, on sent moins la majesté d'un Dieu armé d'une justice inflexible, mais plus l'émotion de la créature et la contrition du pécheur. Ce chant excelle à rendre les sentiments doux, suppliants et timides. Il sait bien s'humilier. Il est plus féminin que le chant grégorien, auquel l'emploi exclusif du genre diatonique donne un caractère constamment viril.	Θα προσθέσουμε ότι το τραγούδι της orientale εκκλησίας έχει κάτι μέσα στο κάτω ρυθμό του βαρύς, κάτω massif παρά το γρηγοριανό τραγούδι. Ο χαρακτήρας του είναι πιό μουσικός και πιό εκφραστικός μέσα στο humain νόημα αυτής της λέξης. Βρίσκει εκεί μια λιγότερος σοβαρότητα από μέσα plain τραγούδι, αλλά πιο μελωδικός élan, μια πιο εγκατάλειψη, μια πιο intime ζέστη και ένα πιό ζωντανό συναίσθημα, passionné και πιό τρυφερός. Μέσα στις που γίνονται καλά μελωδίες, αυτός ο σquoi έχει φανεί πιο να είσαι εφαρμοσμένου τους συνθέτες, είναι για να επιστρέψει καλά τις διατυπώσεις και για να βάλει τον ακροατή στην plein επαφή με το συναίσθημα, ότι έχουν προσπαθηθεί για να μεταφράσουν humaine και του του πιό προσιτότου τρόπου. Το πιό ιερατικό ρωμαϊκό τραγούδι, να μην πει πιό στωϊκός, παραχωρεί καλύτερα στην έκφραση mâles και των αυστηρών αρετών από απαιτεί μας το χριστιανικό ηθικό. Μέσα στο byzantin τραγούδι, αισθάνεται λιγότερος τη μεγαλειότητα ενός που οπλίζεται Θεού μιας άκαμπτης δικαιοσύνης, αλλά πιο τη συγκίνηση του πλάσματος και τη συντριβή του αμαρτωλού. Αυτό το τραγούδι υπερέχει για να επιστρέψει τα συναισθήματα γλυκός, που ικετεύουν και συνεσταλμένος. Ξέρει καλά να ταπεινωθεί. Είναι πιό γυναικείος από το γρηγοριανό τραγούδι, το οποίο η αποκλειστική απασχόληση του diatonique είδους δίνει έναν viril χαρακτήρα συνεχώς.
La musique byzantine, bien que dépourvue d'un rhythme régulier, a des rhythmes variés. Malheureusement, l'effet que devrait engendrer cette variété rhythmique est singulièrement appauvri par l'exécution. Les musiciens orientaux ont la conception de l'unité de temps, qu'ils expriment par un double mouvement de levé et de frappé; mais ils n'associent point ces unités entre elles pour en former des mesures.	Η byzantine μουσική, παρόλο που dépourvue ενός κανονικού rhythme, rhythmes έχουν ποικίλει. Δυστυχώς, το αποτέλεσμα που θα πρέπει να παραγάγει αυτή η rhythmique ποικιλία εξαιρετικά από την εκτέλεση. Οι orientaux μουσικοί έχουν το σύλληψ της μονάδας των χρόνων, τους οποίους εκφράζουν από μια διπλή κίνηση της έρευνας και frappé; αλλά δεν συνδέουν καθόλου αυτές μονάδες ανάμεσα σε τις να διαμορφώσουν μέτρα.
— 9 —	- 9 -
Tous les temps ont la même valeur : il n'y a ni temps fort, ni temps faible ; s'il se produit dans un chant une certaine symétrie rhythmique (et cela arrive quelquefois), rien dans l'exécution ne tend à la mettre en relief. Il en résulte une lourdeur et une monotonie imputable plutôt au vice de l'exécution qu'à la musique même. Dans certaines mélodies, notamment celles du chant heirmologique, on rencontre des rhythmes qui, s'ils n'offrent pas la régularité parfaite des rhythmes européens, sont cependant très saisissables et parfois saisissants pour l'oreille. Si l'on se proposait d'écrire ces mélodies en notation européenne, il serait possible, dans certains cas, de les mesurer en employant dans le courant du morceau des mesures d'espèce différente, à trois, à quatre, à cinq ou à six temps, suivant les diverses péripéties du rhythme.	Όλοι χρόνοι έχουν την ίδια αξία: δεν υπάρχει ούτε το ισχυρό χρόνο, ούτε το αδύνατο χρόνο; εάν παράγεται μέσα σε ένα τραγούδι μια κάποια rhythmique συμμετρία (και αυτό φθάνει μερικές φορές), τίποτα μέσα στην εκτέλεση δεν τείνει να αυτός τονίσει. Οδηγεί σε ένα βάρος και monotonie επίμεμπτη μάλλον στην ατέλεια της εκτέλεσης από στη ίδια μουσική. Μέσα σε κάποιες μελωδίες, κυρίως εκείνοι του heirmologique τραγουδιού, συναντά rhythmes που, εάν δεν προσφέρουν την τέλεια κανονικότητα των ευρωπαϊκών rhythmes, είναι παρόλα αυτά πολύ κατασχέσιμα και μερικές φορές αρπάζοντας για το αυτί. Εάν προτάθηκε να γράψει αυτές μελωδίες στην ευρωπαϊκή παρατήρηση, θα ήταν πιθανός, μέσασε κάποιες περιπτώσεις, να αυτόες μετρήσει υιοθετώντας μέσα στο ρεύμα του κομματιού μέτρα του διαφορετικού είδους, σ τρία, τέσσερα, πέντε ή τους έξι χρόνους, σύμφωνα με διάφορες péripéties του rhythme.
On trouve dans les récitatifs des opéras de Rameau et de Lulli de pareils changements de mesure, dont la fréquence est parfaitement justifiée par les mouvements du sentiment et par la forme des vers. Les musiciens contemporains, préoccupés sans doute de la facilité d'exécution de leurs ouvrages, semblent avoir une vive répugnance pour ce procédé, car ils évitent de s'en servir, même quand il serait un auxiliaire utile à la correction prosodique. Il y a pourtant des effets à tirer de ces combinaisons de mesures différentes. On peut s'en convaincre, en analysant les chants populaires de l'Orient et de presque tous les pays de l'Europe. Bon nombre de ces chants ne sauraient être traduits avec sincérité, si on ne s'affranchit pas, en les notant, du joug d'une mesure unique et régulière. Et pourtant, les rhythmes de ces mélodies sont ils assez heureux, assez frappants, assez hardiment dessinés? Leurs irrégularités n'ont elles pas pour effet de les rendre plus saisissants que s'ils obéissaient à cette loi de régularité uniforme qu'impose la convention aux rhythmes des compositions modernes?	Βρίσκει μέσα στα récitatifs των οπερών της διακλάδωσης και Lulli παρόμοιες αλλαγές του μέτρου, η του οποίου συχνότητα δικαιολογείται τέλεια από τις κινήσεις του συναισθήματος και από τη μορφή των σκουληκιών. Οι contemporains μουσικοί, που ανησυχούν δίξως άλλο της ευκολίας της εκτέλεσης των έργων τους, φαίνονται να έχει ζωντανή répugnance για αυτήν την μέθοδο, επειδή αποφεύγουν να εξυπηρετηθούν, μάλιστα πότε θα ήταν ένας χρήσιμος βοηθός στη προσωδική διόρθωση. Υπάρχει εντούτοις αποτελέσματα να σύρουν αυτών διαφορετικών συνδυασμών των μέτρων. Μπορεί να πειστεί, αναλύοντας τα δημοφιλή τραγούδια της Ανατολής και σχεδόν όλων χωρών της Ευρώπης. Ένας καλός αριθμός αυτών τραγουδιών δεν θα ήξερε να μεταφραστεί με την ειλικρίνεια, εάν δεν ελευθερώνεται, αυτόες σημειώνοντας, joug ενός ξεχωρίζω και κανονικού μέτρου. Και εντούτοις, τα rhythmes αυτών μελωδιών είναι αρκετά θαρραλέα που σύρονται αρκετά frappants ευτυχείς αυτοί, αρκετά; Οι παρατυπίες τους δεν έχουν αυτές για αποτέλεσμα να αυτόες επιστρέψουν το πιο που αρπάζει από εάν υπάκουσαν σε αυτόν τον ομοιόμορφο νόμο της κανονικότητας που επιβάλλει η σύμβαση στα rhythmes των σύγχρονων συνθέσεων;
Nous avons parlé du chant heirmologique.	Έχουμε μιλήσει του heirmologique τραγουδιού.
Peut être ne serait il pas inutile d'esquisser ici une classification des différentes catégories de chants dont se compose la liturgie grecque.	Μπορεί να είναι δεν θα ήταν άχρηστος αυτός περιγράφει εδώ μια ταξινόμηση των διαφορετικών κατηγοριών των τραγουδιών η των οποίων συντίθεται ελληνική λειτουργία.
— 10 —	- 10 -
Il y a d'abord les chants heirmologiques (εἱρμολογικά) : ce sont les chants concis; ordinairement la mélodie en est syllabique, et ils se chantent dans un mouvement animé. On les subdivise ; il en est de vifs et de moins vifs. Ces derniers sont appelés chants des καταβάσια. La plupart des chants heirmologiques ont, par la vivacité de leur allure, un caractère à part, dont on chercherait en vain l'équivalent dans notre chant grégorien, majestueux et plane. Quelques uns de ces chants sont gais, presque sautillants; pour peu que les chantres, fatigués des longs offices du rite grec, en précipitent le mouvement, ils perdent toute noblesse et prennent une expression complètement déplacée à l'église. Ces chants gagneraient beaucoup à être dits plus largement, à être très rhythmés et très accentués, et surtout à ne pas être accompagnés par l’ison récité. Cette note unique, sur laquelle se débite un flot de paroles dans un mouvement rapide et sur un rhythme uniforme, rappelle le trottinement de ces montures, précieuses pour les longs trajets, qui ne vont ni le pas ni le trot, mais cette allure intermédiaire appelée l'amble.	Υπάρχει πρώτος τα heirmologiques τραγούδια (εἱρμολογικά): είναι τα τραγούδια συνοπτικός; συνήθως η μελωδία είναι συλλαβική, και τραγουδιούνται μέσα σε μια που ρυθμίζεται κίνηση. Αυτόες υποδιαιρεί; είναι ζωντανού και κάτω ζωντανού. Τελευταίοι καλούνται τα τραγούδια των καταβάσια. Η πλειοψηφία των heirmologiques τραγουδιών έχει, απότη ζωηρότητα του ρυθμού τους, έναν ξεχωριστά χαρακτήρα, ο οποίος θα έψαχνε μάταιος στο αντίτιμο μέσα γρηγοριανό, στο μεγαλοπρεπές τραγούδι μας και επίπεδος. Μερικοί αυτών τραγουδιών είναι εύθυμοι, σχεδόν sautillants; για λίγους ότι οι ψάλτες, που κουράζονται των μακριών γραφείων της ελληνικής ιεροτελεστίας, κατακρημνίζουν την κίνηση, χάνουν όλη αριστοκρατία και παίρνουν μια έκφραση εντελώς κινητή στην εκκλησία. Αυτά τραγούδια θα κέρδιζαν πολύ να ειπωθεί πιό κατά ένα μεγάλο μέρος, πολύ και να τονιστεί πολύ, και ειδικά να μην συνοδευθεί από το ison récité. Αυτή η ξεχωρίζω σημείωση, στην οποία μια πλημμύρα των διατυπώσεων μέσα σε μια γρήγορη κίνηση και σε ένα ομοιόμορφο rhythme, θυμίζει το trottinement αυτών πολύτιμων μονταρισμάτων, για τις μακριές διαδρομές, τα οποία δεν πηγαίνουν ούτε το βήμα ούτε το τρέξιμο, αλλά αυτός ο αποκαλούμενος intermédiaire ρυθμός ο ρυθμός.
Nous avons fait allusion à la longueur des cérémonies du rite grec. Cette longueur n'est rien auprès de ce qu'elle était jadis. Autrefois les offices duraient des journées entières. L'enthousiasme de la foi diminuant, on dut abréger des cérémonies qu'il eût été impossible aux fidèles de suivre sans négliger complètement leurs affaires. On s'avisa pour cela d'un moyen très efficace, ce fut de rendre le chant plus concis. On le rendit ainsi meilleur. La profusion des ornements et le développement immodéré de la mélodie avait pour effet d'énerver le sens et d'affaiblir l'expression. On émonda cette végétation trop exubérante; il en résulta des chants d'une allure ferme et décidée qui forment certainement la meilleure partie de la liturgie grecque.	Έχουμε κάνει τον υπαινιγμό στο μήκος των τελετών της ελληνικής ιεροτελεστίας. Αυτό το μήκος δεν είναι τίποτα σε στο οποίο ήταν άλλοτε. Στο παρελθόν τα γραφεία διάρκεσαν των ολόκληρων ημερών. Ο ενθουσιασμός της πίστης που μειώνει, αυτός dut να συντομεύστε τελετές που ήταν αδύνατος πιστός να ακολουθήσουν χωρίς παραμελώντας εντελώς τις επιχειρήσεις τους. Αντιλήφθηκε για αυτό ενός πολύ αποτελεσματικού μέσου, ήταν για να επιστρέψει το τραγούδι πιό συνοπτικό. Τον επέστρεψε έτσι καλύτερος. Η αφθονία των διακοσμήσεων και η υπέρμετρη ανάπτυξη της μελωδίας είχαν για το αποτέλεσμα για να ενοχλήσουν το νόημα και για να αποδυναμώσουν την έκφραση. Κλάδεψε αυτήν την υπερβολικά ενθουσιώδη βλάστηση; οδήγησε σε τραγούδια ενός ferme και που αποφασίζεται ρυθμού που διαμορφώνουν με κάθε τρόπο το καλύτερο μέρος της ελληνικής λειτουργίας.
Les chants de la seconde espèce s'appellent stichirariques (στιχηραρικά). Ils sont, en général, moins vifs que les chants de la première catégorie et moins lents que ceux de la troisième. Ils ont un caractère modéré qui les rend propres à l'expression de la prière calme et ample, tandis que les premiers (εἱρμολογικά) se prêtent mieux aux élans de la foi ou aux transports de l'enthousiasme.	Τα τραγούδια του δεύτερου είδους καλούνται stichirariques (στιχηραρικά). Είναι, γενικά, πιό ζωντανοί από τα τραγούδια της πρώτης κατηγορίας και πιό αργός από εκείνοι του τρίτου. Έχουν έναν μετριοπαθή χαρακτήρα που αυτόες επιστρέφει καθαρό στην έκφραση ήρεμης και της ευρύχωρης παράκλησης, ενώ premiers (εἱρμολογικά) παραχωρούν καλύτερα élans της πίστης ή τις μεταφορές του ενθουσιασμού.
— u —	- u -
Eux aussi se subdivisent en vifs et lents, ou anciens et modernes.	Επίσης υποδιαιρούνται ζωντανοί και αργοί, ή παλαιοί και σύγχρονοι.
Les chants de la troisième catégorie composent ce qu'on appelle en grec le κρατιματάριον, qui se subdivise en παπαδικόν et καλοφωνικόν. Le παπαδικόν, ou chant des papas, est toujours très lent. C'est dans cette dernière catégorie qu'il faut ranger les chants les plus anciens du genre χερουβικόν. Quant au καλοφωνικόν, il a le même caractère; seulement il embrasse une étendue plus grande. C'est à cette dernière catégorie qu'appartiennent les chants les plus modernes du genre χερουβικόν. Le κρατηματάριον est un chant à peu près dénué de paroles.	Τα τραγούδια της τρίτης κατηγορίας συνθέτουν που καλεί grec το κρατιματάριον, το οποίο υποδιαιρείται στο παπαδικόν και το καλοφωνικόν. Το παπαδικόν, ή το τραγούδι των μπαμπάδων, είναι πάντα πολύ αργά. Είναι μέσα σε αυτήν την μια τελευταία κατηγορία ότι είναι να τακτοποιήσει τα τα πιό παλαιότα τραγούδια του είδους χερουβικόν. Σχετικά με το καλοφωνικόν, έχει τον ίδιο χαρακτήρα; μόνο αγκαλίασε πιό μεγάλη étendue. Είναι σε αυτήν την μια τελευταία κατηγορία ότι ανήκουν τα τα πιό σύγχρονοτα τραγούδια του είδους χερουβικόν. Το κρατηματάριον είναι ένα τραγούδι σχεδόν που στερείται των διατυπώσεων.
Nous devons ces renseignements à M. l'archimandrite Aphtonidis, dont l'inépuisable complaisance et le profond savoir nous ont été d'un secours inappréciable dans l'accomplissement d'une tâche presque rebutante par sa difficulté: celle de pénétrer le mystère qui enveloppe la musique ecclésiastique grecque. Grâce à M. Aphtonidis, qui joint à une compétence bien rare en matière de musique orientale une parfaite connaissance de la langue française et de la musique européenne, nous avons pu nous faire quelques idées claires sur chacun des huit modes actuellement existants dans la musique ecclésiastique. Sans les entretiens, malheureusement trop peu nombreux, que nous avons eus avec lui, il nous eût été impossible d'atteindre un pareil résultat, vu l'insuffisance des théories et la difficulté qu'apporte aux éclaircissements oraux une connaissance trop imparfaite de la langue du pays.	Πρέπει αυτές πληροφορίες στο K. το archimandrite Aphtonidis, η του οποίου ανεξάντλητη φιλοφροσύνη και η βαθιά γνώση εμείς ήταν μιας αμελητέας βοήθειας μέσα στην εκπλήρωση μιας υποχρέωσης που απορρίπτει σχεδόν από τη δυσκολία του: αυτός να διεισδύσει το μυστήριο που τυλίγει την ελληνική μουσική κληρικός. Χάρη στο K. Aphtonidis, τα οποία ενωμένος σε μια καλά σπάνια αρμοδιότητα όσον αφορά στη orientale μουσική μια τέλεια γνώση της γαλλικής γλώσσας και της ευρωπαϊκής μουσικής, έχουμε μπορέσει να μας κάνουμε μερικές καθαρές ιδέες σε καθένας των οκτώ υπαρκτών μεθόδων προς το παρόν μέσα στη μουσική κληρικός. Χωρίς τις συντηρήσεις, δυστυχώς υπερβολικά λίγο πολύς, που είχαμε με τον, αυτός μας ήμαστε αδύνατος για να φθάσουμε σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα, λαμβάνοντας υπόψη την ανεπάρκεια των θεωριών και η δυσκολία που φέρνει στις προφορικές αποσαφηνίσεις μια υπερβολικά ατελής γνώση της γλώσσας της χώρας.
Dans la traduction en notation européenne des mélodies que nous donnons plus loin comme échantillons de la musique byzantine, nous avons adopté d'après lui les signes du demi dièse et du demi bémol dont il a été question ci dessus. C'est par lui aussi que nous connaissons l'existence d'une loi d'attraction dans la musique byzantine. Cette loi, que nous n'avons vue consignée dans aucune théorie, y joue un rôle si important que, si vous l'ignorez, la musique religieuse grecque demeure pour vous une énigme indéchiffrable. Nous devons ajouter que la personne qui nous a mis en état de profiter des lumières de M. Aphtonidis, en nous familiarisant avec la notation orientale et en nous donnant les premières leçons théoriques, est M. Gérojannïs, premier chantre de l'église Saint Georges à Athènes.	Μέσα στη μετάφραση στην ευρωπαϊκή παρατήρηση των μελωδιών που δίνουμε πιό μακρινός όπως τα δείγματα της byzantine μουσικής, έχουμε υιοθετήσει σύμφωνα με τον τα σήματα του μισού dièse και του μισού ύφεση του οποίου ήταν ανωτέρω ερώτημα. Είναι από τον επίσης ότι γνωρίζουμε την ύπαρξη ενός νόμου της έλξης μέσα στη byzantine μουσική. Αυτός ο νόμος, τον οποίο δεν έχουμε δει μέσα σε καμία θεωρία, παίζουμε εκεί έναν αν σημαντικό ρόλο παρά, εάν αυτός αγνοείτε, η ελληνική θρησκευτική μουσική παραμένουμε για σας ένα ανεξιχνίαστο αίνιγμα. Πρέπει να προσθέσουμε ότι το πρόσωπο που μας έχει βάλει στο Κράτος να επωφεληθούμε των φωτισμών του K. Aphtonidis, σε μας εξοικειωνω με τη orientale παρατήρηση και μας δίνοντας τα πρώτα θεωρητικά μαθήματα, είναι το K. Gérojannïs, τον πρώτο ψάλτη της εκκλησίας Ιερός Georges σε Αθήνα.
— 12 —	- 12 -
Nous aurions profité davantage de son savoir réel et de son infatigable patience, si nous avions mieux possédé la langue grecque.	Επωφελούμαστε περισσότερο της πραγματικής γνώσης του και της ακούραστης υπομονής του, εάν είχαμε κατάσχει καλύτερα την ελληνική γλώσσα.
Des mélodies que nous publions plus loin, les unes ont été traduites en notation européenne par M. Aphtonidis, ou écrites par nous sous sa dictée; les autres, nous les avons traduites nous même, d'après la notation orientale, en ayant toujours soin de soumettre le résultat de notre travail à M. Gérojannis. Quelques autres chants nous ont été donnés, notés à l'européenne, par M. Violakis, ou dictés par M. Tantalidis.	Μελωδίες που εκδίδουμε πιό μακρινός, ένας έχουν μεταφραστεί στην ευρωπαϊκή παρατήρηση από το K. Aphtonidis, ή έχουν γραφτεί από μας κάτω από την υπαγόρευσή του; άλλοι, αυτόες έχουμε μεταφράσει εμείς μάλιστα, σύμφωνα μετη orientale παρατήρηση, έχοντας τη πάντα φροντίδα για να υποβάλουμε το αποτέλεσμα της εργασίας μας στο K. Gérojannis. Μερικά άλλα τραγούδια μας έχουν δοθεί, έχουν σημειωθεί σ ευρωπαϊκό, απότο K. Violakis, ή έχουν υπαγορευθεί από το K. Tantalidis.
Ces exemples, mieux que toute description, donneront aux musiciens une idée précise du caractère expressif inhérent à chacun des modes de la musique grecque.	Αυτά παραδείγματα, καλύτερα από όλη περιγραφή, θα δώσουν στους μουσικούς μια ακριβή ιδέα εκφραστικού χαρακτήρα του έμφυτου σε καθένας των μεθόδων της ελληνικής μουσικής.
CHAPITRE II	ΚΕΦΆΛΑΙΟ ΙΙ
DES MODES DE LA MUSIQUE BYZANTINE.	ΜΈΘΟΔΟΙ ΤΗΣ BYZANTINE ΜΟΥΣΙΚΉΣ.
Les musiciens byzantins reconnaissent huit modes : quatre mode maîtres (authentiques) et quatre plagaux (1)[5].	Οι byzantins μουσικοί αναγνωρίζουν τις οκτώ μεθόδους: τέσσερα μέθοδος maîtres (αυθεντικός) και τέσσερις plagaux (1) [5].
PREMIER MODE.	ΠΡΏΤΗ ΜΈΘΟΔΟΣ.
Le premier mode a pour finale ré et pour dominante sol. Son ambitus ordinaire est d'une quinte.	Η πρώτη μέθοδος έχει για τελικό Πε και για την κυρίαρχη ακαθαρσία. Το ordinaire ambitus του είναι ενός πέμπτου.
Comme on le voit, il monte quatre degrés au dessus de sa finale et ne descend qu'un degré au dessous. Tous les chants du premier mode ne se tiennent pas rigoureusement dans cette limite étroite; mais, quand ils dépassent le soi, ils perdent le caractère de mélodies du premier mode et passent dans le premier plagal.	Όπως τον βλέπει, ανεβαίνει τους τέσσερις βαθμούς ανωτέρω τελικό του και δεν κατεβαίνει παρά έναν βαθμό στο επάνω μέρος. Όλα τραγούδια της πρώτης μεθόδου δεν κρατιούνται αυστηρά μέσα σε αυτό το στενό όριο; αλλά, πότε τον υπερβαίνουν, χάνουν το χαρακτήρα των μελωδιών της πρώτης μεθόδου και περνούν μέσα πρώτο σ plagal.
Dans le chant heirmologique, la gamme du premier mode est diatonique, c'est à dire ne comprend que des intervalles de ton et de demi ton. Dans le chant stichirarique, il n'en est pas ainsi. Le second degré mi n'est pas fixe, il obéit à la loi d'attraction.	Μέσα στο heirmologique τραγούδι, το φάσμα της πρώτης μεθόδου είναι diatonique, δηλαδή δεν περιλαμβάνει παρά διαστήματα του τονισμού και του μισού σας. Μέσα στο stichirarique τραγούδι, δεν είναι έτσι. Ο δεύτερος βαθμός ημι δεν είναι αμετακίνητος, υπακούει στο νόμο της έλξης.
— 14 —	- 14 -
Quand la mélodie descend vers le ré, le mi s'abaisse d'un quart de ton; l'intervalle de ré à mi sera dans ce cas d'un ton moins un quart ou. de trois quarts de	Πότε η μελωδία κατεβαίνει προς το Πε, ημι ελαττώνεται ενός τετάρτου του τονισμού; το διάστημα του Πε σε ημι θα είναι μέσα σε αυτήν την περίπτωση ενός τονισμού μείον ένα τέταρτο ή. των τριών τετάρτων
ton, et l'intervalle de mi à fa d'un demi ton plus un quart, c'est à dire de trois quarts de ton.	σας, και το διάστημα ημι στο φα ενός μισού πιο ένα τέταρτό σας, δηλαδή των τριών τετάρτων του τονισμού.
Il y aura la même distance entre mi et fa qu'entre ré et mi.	Θα υπάρξει την ίδια απόσταση ανάμεσα σε ημι και το φα από ανάμεσα στο Πε και ημι.
Si la mélodie, au lieu de suivre un mouvement descendant, monte vers le fa, les intervalles redeviennent diatoniques, de par la même loi d'attraction.[6],[7][8]	Εάν η μελωδία, αντί να ακολουθήσει μια ανιούσα κίνηση, monte προς το φα, τα διαστήματα αποκαθίσταται diatoniques, από τον ίδιο νόμο της έλξης. [6], [7] [8]
— 48	- 48
TRADUCTION DU GREC.	ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ GREC.
2	2
Seigneur, j'ai crié vers toi, écoute moi, écoute moi, Seigneur !	Λόρδος, έχω φωνάξει προς σε, με ακούω, με ακούω, Λόρδος!
Seigneur, j'ai crié vers toi, écoute moi; sois attentif à la voix de ma •prière.	Λόρδος, έχω φωνάξει προς σε, με ακούω; είναι προσεκτικός στον ψήφο μου •παράκληση.
Pendant que je crie vers toi, écoute moi, Seigneur.	Καθώς φωνάζω προς σε, με ακούει, Λόρδος.
— 16 —	- 16 -
3	3
Que ma prière se dirige vers toi comme un encens,	Ότι η παράκλησή μου κατευθύνεται προς σε όπως encens,
Que l'élévation de mes mains soit un sacrifice du soir. Écoute moi, Seigneur.	Ότι η αύξηση των χεριών μου είναι μια θυσία βράδυ. Με ακούει, Λόρδος.
Observations sur les exemples du premier mode.	Παρατηρήσεις στα παραδείγματα της πρώτης μεθόδου.
Le N° 1 (Prélude) se tient dans les limites strictes de l’ambitus du premier mode.	Το N° 1 (προοίμιο) κρατιέται μέσα στα ακριβή όρια του ambitus της πρώτης μεθόδου.
Le N° 2 dépasse deux fois la limite de cet ambitus, pour entrer dans celui du premier mode plagal.	Το N° 2 υπερβαίνει δύο φορές το όριο αυτού του ambitus, να εισαγάγει μέσα σε αυτόν της πρώτης plagal μεθόδου.
La première fois, la mélodie s'élève jusqu'au si bémol et la seconde fois, jusqu'à l’ut, c’est à dire une septième au dessus de sa finale. Dans ce dernier passage, il y a une modulation évidente, dans le sens moderne du mot. La mélodie sort complètement du premier mode; un instant après, elle y revient et rentre dans les limites de l’ambitus, avant d'opérer sa conclusion.	Η πρώτη φορά, η μελωδία σηκώνεται μέχρι si ύφεση και η δεύτερη φορά, μέχριut, δηλαδή ένα έβδομο ανωτέρω τελικό του. Μέσα σε αυτήν την μια τελευταία μετάβαση, υπάρχει μια προφανή διαμόρφωση, μέσα στο σύγχρονο νόημα της λέξης. Η μελωδία βγαίνει εντελώς της πρώτης μεθόδου; μια στιγμή μετέπειτα, επιστρέφει εκεί και επιστρέφει μέσα στα όρια του ambitus, πριν να εκτελέσει το συμπέρασμά του.
Le N° 3 a beaucoup de rapports avec le N° 2. On y retrouve la même modulation que dans l'exemple précédent; mais ici, la phrase modulante se développe moins, et la mélodie rentre plus tôt dans l’ambitus du mode.	Το N° 3 έχει τις πολλές υποβολές εκθέσεων με το N° 2. Βρίσκει εκεί την ίδια διαμόρφωση από μέσα στο προηγούμενο παράδειγμα; αλλά εδώ, η φράση που διαμορφώνει αναπτύσσεται λιγότερος, και η μελωδία επιστρέφει νωρίτερα μέσα στο ambitus της μεθόδου.
Dans les phrases où la mélodie des deux derniers exemples ne sort pas de l’ambitus du premier mode, la dominante semble être fa et non pas sol. La prépondérance de la note fa prépare l'apparition du tétra corde conjoint caractérisé par le si bémol. Remarquez que, dans ces deux exemples, le si de l'octave supérieure est bémol et celui de l'octave inférieure naturel, conformément à la constitution du système usité chez les anciens, sous le nom de petit système parfait ou système conjoint :	Μέσα στις φράσεις που η μελωδία των δύο τελευταίων παραδειγμάτων δεν βγαίνει του ambitus της πρώτης μεθόδου, το βασικό χαρακτηριστικό φαίνεται να είναι φα και ούτε καν ακαθαρσία. Η υπεροχή της σημείωσης φα ετοιμάζει την εμφάνιση στρίβει σύζυγο τον που χαρακτηρίζεται από si ύφεση. Παρατηρεί ότι, μέσασε αυτά δύο παραδείγματα, αυτός εάν της ανώτερης οκτάβας είναι ύφεση και αυτός της πιό κατώτερης οκτάβας η φυσικότητα, σύμφωνα με το σύνταγμα του usité συστήματος chez παλαιό, με το όνομα το μικρό τέλειο σύστημα ή το κοινό σύστημα:
— Ί7 —	- Ί7 -
PREMIER  MODE PLAGAL.	ΠΡΏΤΗ ΜΈΘΟΔΟΣ PLAGAL.
Voici l’ambitus ordinaire des mélodies du premier plagal :	Voici το ordinaire ambitus των μελωδιών πρώτου plagal:
Cet ambitus dépasse d'un ton à l'aigu celui du premier mode. Il embrasse une sixte majeure et va de l’ut au la. Celle dernière note, qui n'existe pas dans l’ambitus strict du premier mode, prend dans le premier plagal une grande importance, car, dans un certain nombre de mélodies de ce mode, elle joue le rôle de dominante. La constitution du premier mode est basée sur le tétracorde (1)[9]; celle de son plagal, sur le pentacorde.	Αυτό το ambitus υπερβαίνει ενός τονισμού οξύς σε αυτός της πρώτης μεθόδου. Αγκαλίασε μείζουσα sixte και πηγαίνει ut. Αυτός η τελευταία σημείωση, που δεν υπάρχει μέσα στο ακριβές ambitus της πρώτης μεθόδου, παίρνει μέσα πρώτο σ plagal μια μεγάλη σημασία, επειδή, μέσασε έναν κάποιο αριθμό των μελωδιών αυτής της μεθόδου, παίζει το ρόλο του βασικού χαρακτηριστικού. Το σύνταγμα της πρώτης μεθόδου βασίζεται στο tétracorde (1) [9]; αυτός plagal του, στο pentacorde.
Dans le premier mode, nous avions pour dominante sol et pour finale ré. Dans le premier plagal, nous avons la même finale ré, mais nous trouvons deux dominantes; fa et la.	Μέσα στην πρώτη μέθοδο, είχαμε για το βασικό χαρακτηριστικό ακαθαρσία και για τελικό Πε. Μέσα πρώτο σ plagal, έχουμε ίδιο τελικό Πε, αλλά βρίσκουμε τα δύο βασικά χαρακτηριστικά; φα και.
Les mélodies du premier plagal peuvent  avoir  une étendue qui dépasse à l'aigu la quinte ré la, sans abandonner leur constitution pentacordale. Il suffit pour cela d'une opération fort simple, qui consiste à faire de la note la (dernière note du premier pentacorde : ré, mi, fa sol, la) la base d'un nouveau pentacorde identique au premier.	Οι μελωδίες πρώτου plagal μπορούν να έχει étendue που υπερβαίνει οξύς στο πέμπτο Πε αυτός, χωρίς εγκαταλείποντας το pentacordale σύνταγμά τους. Αρκεί για αυτό μιας εξαιρετικά απλής λειτουργίας, η οποία αποτελείται για να κάνει μια σημείωση αυτός (τελευταία σημείωση του πρώτου pentacorde: Πε, ημι, φα ακαθαρσία, αυτός) η βάση ενός νέου pentacorde ίδιου premier.
Dans ce cas, l’on chantera la, si, do, ré, mi, comme ré, mi, fa, sol, la. Le si sera naturel et ne redeviendra bémol que si Ton repasse dans le pentacorde inférieur (2)[10],— I1 faut remarquer toutefois que le si, dans le second pentacorde, peut céder à la loi d'attraction et s'abaisser d'un quart de ton en descendant, chose qui n'arrive jamais à la note mi clans le premier pentacorde du présent mode.	Μέσα σε αυτήν την περίπτωση, θα αυτός τραγουδήσει, εάν, do, Πε, ημι, όπωςτο Πε, ημι, φα, ακαθαρσία. Si θα είναι φυσικός και δεν θα αποκαποστεί ύφεση παρά εάν σας repasse μέσα στο πιό κατώτερο pentacorde (2) [10], - I1 είναι να παρατηρήσει παρόλα αυτά ότι αυτός εάν, μέσαστο δεύτερο pentacorde, μπορεί να παραχωρήσει στο νόμο της έλξης και να ελαττωθεί ενός τετάρτου σας κατεβαίνοντας, του πράγματος που δεν φθάνει ποτέ στη σημείωση ημι γενιές το πρώτο pentacorde της παρούσας μεθόδου.
Il arrive fréquemment que les mélodies du premier plagal franchissent au grave la limite de l’ambitus de ce mode et descendent plus bas que l’ut naturel; ainsi dans une variante de l'exemple ci joint (Ἡσαΐα, χόρευε), la mélodie descend une quinte plus bas que sa finale.	Φθάνει συχνά ότι οι μελωδίες πρώτου plagal διασχίζουν grave το όριο του ambitus αυτής της μεθόδου και κατεβαίνουν τις πιο στηρίξεις από φυσικός ut; έτσι μέσα σε μια εναλλακτική λύση του παραδείγματος ci joint (Ἡσαΐα, χόρευε), η μελωδία κατεβαίνει ένα πέμπτο πιό χαμηλός από τελικό του.
S	Ο s
— 18 —